Kuncert

Chyba każdy przeżył coś, co może nazwać koncertem życia. Jak skan resztki biletu znajdujący się na lewo od tego tekstu sugeruje, moim był występ Pearl Jam w katowickim Spodku 15/06/2000.

Dzień był trochę jak dzisiaj, w nocy szalała burza, rano trochę popadywało. Nic to, koncert był pod dachem, ryzyko odwołania nie istniało. Do Katowic dojechałem (w asyście nieco kulawego wtedy brata) popołudniem, ale i tak okazało się, że niezwykle sprawna ochrona koncertu nie zdołała nas wpuścić na czas, żeby obejrzeć support. Nic to, najważniejsza jest gwiazda wieczoru...

Około 21 zgasły światła, publika w jednej sekundzie oszalała, a z głośników dobiegły pierwsze takty Long Road. Spokojniutka ballada, ale tłum tak zaczął falować, że parę osób w połowie piosenki zaliczyło glebę, w tym również wasz ukochany narrator. Muszę przyznać, że przez moment myślałem, że będzie po wszystkim. Nie było jak oddychać, ludzie wpadali na siebie i robiło się niewesoło. Na szczęście za moment poszedł szybki Breakerfall, ludzie zaczęli skakać i udało nam się podnieść (parę dni później przyszła smutna wiadomość z Roskilde--9 osób zginęło podczas koncertu PJ stratowanych przez tłum; do dzisiaj przechodzą mnie ciarki, kiedy o tym pomyślę). Wycofałem się na bezpieczną odległość, skąd zresztą łatwiej było słuchać muzyki i wychwytywać różne smaczki. Jak odwrócona perka w Nothing As It Seems czy rozciągnięte zakończenie Present Tense. Koncert nabierał tempa, klasyk leciał za klasykiem. Postanowiłem znowu ruszyć pod scenę.

I było to łatwiejsze, niż przypuszczałem. Naprawdę, dużo łatwiej przepychać się, kiedy ludzie dookoła tańczą, podrygują i podskakują. Znalazłem się parę metrów od barierki i widziałem praktycznie wszystko. A oni pędzili dalej: Not For You, Betterman, Nothingman, Even Flow, Rearviewmirror z przedłużonym noise jamem i niesamowitą codą... i koniec. To znaczy, koniec części zasadniczej, bo chłopaki uzupełnili płyny, dogadali program dalszej części i wrócili na scenę. Na dodatek układ bisów wyglądał jak koncert życzeń: Do The Evolution, Go, Footsteps, Wishlist, Small Town, Alive, Rockin' In The Free World zagrane z taką werwą, jakby dopiero zaczynali... Na koniec jeszcze mała demolka sprzętu w stylu The Who (w końcu Ed jest wielkim fanem) i światła. Ponad dwie godziny minęły jak łyk piwa.

A potem zaczęły się przygody, bo na przystanek dotarliśmy równo o 23:30, a ostatni autobus odjechał o 23:20 (brawa dla MZK, że pomyśleli o ewentualnych uczestnikach koncertu), więc trzeba było lecieć na dworzec. Udało nam się złapać coś na Tychy po 1; ale z dworca (a na osiedle P jest to parę kilosów) drałowaliśmy na piechotę przez miasto duchów (przyuważyliśmy radiowóz robiący kółeczka dookoła komisariatu; lepsze to, niż się zapuszczać po nocy na jakieś niebezpieczne osiedla, nie?). Koniec całej imprezy około godziny 4 rano...

...a za trzy godziny pobudka, bo o 10 egzamin z przedmiotu o dumnej nazwie Studia Prospektywne i Analiza Strategiczna. Szybka kawa, garnitur i autobus z powrotem do Katowic. Przed samym examem jeszcze plusz active pod język i jakoś dotrwałem do końca (i to z efektem pozytywnym--trója w indeksie jak byk :D). Tylko pomiędzy kolejnymi pytaniami nie mogłem przestać nucić... I wish I was a neutron bomb, for once I could go off, I wish I was a full moon shining off your Camaro's hood, I wish, I wish, I wish, this wishlist never stops...